Kuifje in Cambodja

Dossier ~ dinsdag 30 januari 2018
Copyright © Hergé / Moulinsart 2018 Kuifje in Siem Reap

Deze titel resoneert als een titel van een piratenalbum van slechte smaak en toch heeft Kuifje al enkele adelbrieven in het land van de Khmers, een land dat net als België een koninkrijk is.

De belangrijkste prestatie van Kuifje in dit land is het feit dat hij in het Khmer is vertaald; een belangrijke taal ontstaan uit de Austro-Aziatische talen die in Zuidoost-Azië gesproken worden. Het Khmer behoort meer in het bijzonder toe aan de groep van de Mon-Khmer-talen naast die van de Munda-talen die in India worden gesproken.

Het Khmer wordt voornamelijk in Cambodja gesproken, maar ook in sommige gebieden grenzend aan de territoria van Thailand en Vietnam en wordt door ongeveer 14.200.000 mensen gesproken.

Natuurlijk is deze publicatie in het Khmer momenteel tot één titel, De blauwe Lotus, beperkt maar deze publicatie is zeer symbolisch voor een land dat onnoemlijk veel leed en wreedheden heeft gekend.

Casterman, in samenwerking met het Franse Culturele Centrum in Cambodja, staat aan de basis van dit prachtige initiatief dat in 2001 met de hulp van Christophe Maquet en de medewerking van de studenten van de Koninklijke Universiteit van Phnom Penh gerealiseerd werd.

Copyright © Hergé / Moulinsart 2018

Het Khmer-alfabet heeft 33 medeklinkers en 24 klinkers. Maar de gesproken taal heeft veel meer klinkers (in de zin van het Khmer).

Copyright © Hergé / Moulinsart 2018

Het lijkt misschien vreemd en onpraktisch, maar achter deze incongruentie zit een truc die hier door Wikipedia is samengevat:

“Elke medeklinker behoort tot een van de twee series: licht of zwaar. Als een klinker aan de eerste serie (licht) is gekoppeld, produceert hij een bepaalde klank en als hij met de tweede serie (zwaar) wordt geassocieerd, produceert hij een andere klank. De klinkers hebben dus twee mogelijke uitspraken (behalve 3 klinkers die in beide gevallen dezelfde klank behouden en 1 klinker die drie klanken heeft). De meeste klinkers hebben twee klanken, dat geeft meer dan veertig klinkers, wat enorm lijkt. De betekenis van de klinkers in het Khmer is niet helemaal die van de taalkundigen. Bijvoorbeeld: de klinker o kort, o lang, o gevolgd door m, o gevolgd door h, o gevolgd door een glottale stop, vormen 5 verschillende klinkers. De taal heeft ook veel tweeklanken. De meeste medeklinkers (behalve één de ng) zijn ook in het Frans te vinden, hoewel ze absoluut niet identiek zijn; integendeel het Frans bezit echter enkele medeklinkers die onbekend zijn, of nog niet in het Khmer officieel "academisch” getranscribeerd zijn : de f, de g (de klank g', zoals in galette of gâteau), de j en de z (de klank z, zoals in zèbre of bisou; mensen die alleen het Khmer spreken hebben het een beetje moeilijk om duidelijk bijou en bisou uit te spreken en alleen de u uit te spreken, een sissende s wordt er vaak aan toegevoegd). De klank ch, zoals in chapeau of chocolade, wordt met de klank t’ch getranscribeerd. (Bron: Wikipedia).

Het Khmer is van het Vatteluttu afgeleid, een inheemse taal in Zuid-India of Sri Lanka en verscheen aan het begin van onze jaartelling.

Kuifje is nog nooit in Cambodja geweest... maar tijdens zijn reis naar China (in 1934-1935) via India, passeerde hij het topje van het oude Franse Indochina (opgericht in de tijd door drie landen van Zuidoost-Azië die vandaag onafhankelijk zijn, Vietnam, Laos en Cambodja) in de Zuid-Chinese Zee.

Cochin-China (het zuiden van het huidige Vietnam dat op de kaarten verscheen als een afzonderlijk territorium van de andere gebieden van Cambodja en Annam) werd pas in 1949 in de rest van Vietnam gereïntegreerd en stond nog steeds onder de hoge bescherming van Frankrijk. (de staat Vietnam werd in 1949 afgekondigd).

Het is pas in 1954 dat de onafhankelijkheid van Vietnam, Laos en Cambodja zal worden verklaard op basis van de akkoorden van Genève die een einde maken aan de oorlog in Indochina en tegelijkertijd het einde van de Indochinese Federatie markeren. Deze overeenkomsten zullen uiteindelijk mislukken en leiden tot de Vietnam-oorlog (1955-1975). Inderdaad, deze wapenstilstandsovereenkomsten van Genève hadden Vietnam in twee zones verdeeld die overeenstemden met de strijdkrachten die daar aanwezig waren (Noord-Vietnam gesteund door het Oostblok en China en Zuid-Vietnam, gesteund door de Verenigde Staten en hun bondgenoten). Deze demarcatielijn zal niet lang standhouden.

Hergé heeft het niet nagelaten om het grondgebied van Cambodja op de kaart van het Aziatische continent te tekenen, de kaart die in Le Petit Vingtième van 1 december 1932 gepubliceerd werd en die de reis van Kuifje in het Oosten aankondigde.

Copyright © Hergé / Moulinsart 2018

We kunnen niet over Cambodja spreken zonder de afschuwelijke periode van de Rode Khmer te vermelden die het land willekeurig en angstaanjagend van 1975 tot 1979 leidde. Hoewel ze uit de macht door de Vietnamese invasie verdreven was (Vietnam is niet langer in het revolutionaire kamp geleid door Saloth Sâr, beter bekend als Pol Pot), zal de Rode Khmer in het verzet gaan en een guerrillaoorlog leiden die tot de late jaren 90 zal duren.

Copyright © Hergé / Moulinsart 2018

Onder het bewind van de Rode Khmer werd een voormalige middelbare school (Tuol Svay Prey) tot een centrum voor detentie en ondervraging omgevormd. In dit droevige centrum S21 (Tuol Sleng gelegen in het zuiden van Phnom Penh) werden niet minder dan 14.000 Cambodjanen (kinderen, mannen, vrouwen, jongeren en ouderen) gedetineerd en gemarteld om op een steenworp afstand te worden geëxecuteerd...

Copyright © Hergé / Moulinsart 2018

Als een gedetineerde niet tijdens een foltering werd ondervraagd, bestond zijn dagelijks leven uit :

• wakker worden om 4.30 uur
• maaltijden: een rijstepap om 8.00 uur en om 20.00 uur
• geen water overdag.
• voor het toilet, een metalen munitiekistje.

Copyright © Hergé / Moulinsart 2018

De regels van het kamp vereisen geen extra commentaar :

Copyright © Hergé / Moulinsart 2018

In 1979 vereeuwigt een fotograaf de zeven mannen die het kamp S21 hebben overleefd. Ze poseren voor de foto en houden elkaar aan de schouder of aan de taille vast. Van links naar rechts:

– Chum Mey, reparateur inclusief naaimachines, 79 jaar
– Roy Nea Kong, timmerman, gestorven in 1986
– Im Chan, beeldhouwer, gestorven in 2000
– Vann Nath, schilder, 63 jaar oud
– Bou Meng, schilder, 68 jaar oud
– Pha Than Chan, vertaler in het Vietnamees, gestorven in 2002
– Ung Pech, monteur, overleden op 30 juli 1996 (Bron Cambodge Soir nr. 175)
(Bron : http://proceskhmersrouges.net/?p=693)

source http://proceskhmersrouges.net/?p=693

Onder de vele getuigenissen, het verhaal van het gezin: RIN TIN MALY!

Op 17 april 1975 werd het 17-koppige RIN TIN MALY-gezin uit Phnom Penh geëvacueerd en naar het dorp Ta Deh, in de gemeente Slong, van het district Kravanh, in de provincie Pursat, gestuurd. Bij hun aankomst werden alle leden gescheiden en verspreid om in de omgeving, op het platteland en in het bos, vooral in Battambang te "werken". De pater familias die een voormalige soldaat was onder Lon Nol, werd naar Chra Nauk, een hoog beveiligingscentrum, gestuurd. De mater familias moest voor een weeffabriek, gespecialiseerd in de productie van sjaals, in het dorp Wat Ek werken.

Angkar (wat letterlijk “organisatie” betekent), het equivalent van de Sovjet in de Russische Revolutie, stuurde een van de kinderen naar de speciale afdeling die de leiding had over de jongsten. De oudste broer werd naar een andere eenheid gestuurd.

Het doel was om de traditionele familie- en sociale banden te verbreken en de slavernij van de meerderheid van de bevolking in de vorm van coöperaties (dwangarbeid) te organiseren, waardoor de mensen tot een collectief arbeidsintensief leven en het nemen van gemeenschappelijke maaltijden gedwongen werden en bovendien werden ze constant bewaakt, kortom, het was een regime dat een klimaat van angst en permanente terreur handhaafde. Het uiteindelijke doel was de "heropvoeding" van de bevolking. Geschat wordt dat deze totalitaire drift en de zuivering van de bevolking die daarmee gepaard ging, min of meer 21% van de bevolking van de Khmer doodden, die indertijd 7.890.000 inwoners bedroeg.

Copyright © Hergé / Moulinsart 2018

We hebben Kim Nou kunnen ontmoeten die in Wat Kor woont: zijn vader werd in 1977 door de Rode Khmer vermoord. Tijdens zijn vroege jeugd groeide hij op in een vluchtelingenkamp in het midden van het bos, terwijl de guerrillaoorlogvoering in het noorden van Cambodja voortduurde. Hij begon pas op de leeftijd van 13 jaar naar school te gaan. Hij slaagde in zijn studies en kon daarna zijn studies voor ingenieur voortzetten. Hij heeft zelfs het Frans kunnen leren en in die periode ontdekte hij Kuifje en zijn avonturen. Kuifje was voor hem de onverschrokken en onberispelijke held die altijd partij voor de onderdrukten kiest. Bezield door deze karakteristieke karaktertrekken van ons favoriete personage die altijd tot het uiterste gaat om het onrecht uit de wereld te helpen, was Kim in staat om te vergeven en hoop te doen leven door de huizen van Wat Kor, die alle bezoekers in de zuivere Khmer-traditie verwelkomen.

Copyright © Hergé / Moulinsart 2018

Vergeef diegenen die u haten; geef hen goed voor kwaad; toon hun onrecht door uw deugden te bewijzen; dwing ze dus tot bewondering, tot dankbaarheid en u zult de mooiste triomf hebben gewonnen die een gulle ziel zich zou kunnen wensen. Citaat van Louis-Philippe de Ségur.

En tot slot nog wat meer foto's van de reis van Kuifje.

Copyright © Hergé / Moulinsart 2018
Copyright © Hergé / Moulinsart 2018
Copyright © Hergé / Moulinsart 2018
Copyright © Hergé / Moulinsart 2018
Copyright © Hergé / Moulinsart 2018
Copyright © Hergé / Moulinsart 2018
Copyright © Hergé / Moulinsart 2018
Huis van Wat Kor
Choisissez un pseudo
Entrez votre email
Entrez un mot de passe
Choisissez un pseudo entre 5 et 12 caratères.
Valider mon inscription
Dans quelques secondes vous allez recevoir un email de confirmation.
 
Vous pouvez dès à présent vous connecter avec vos identifiants.

OK